İNSAN

İnsan, doğduğu günden beri dünyayı anlamaya çalışıyor; ama en çok kendine yabancı kalıyor.

Bir ömür boyunca başkalarının gözünde iyi görünmek için uğraşıyor, aynaya baktığında ise kendini tanımakta zorlanıyor. En çok doğruluğu savunuyor, fakat işine gelen yalanlara sessiz kalabiliyor. Özgürlüğü övüyor, sonra kendi korkularına zincir oluyor.

İnsan garip bir varlık...

Kalbi kırılınca kimsenin canı yanmasın istiyor; ama iyileşince bir başkasının kalbini kırmayı bazen sıradan bir davranış gibi görebiliyor. Unutulmaktan korkuyor, ama en çok unutan yine kendisi oluyor.

Kendini güçlü göstermek için duvarlar örüyor. Sonra da o duvarların ardında neden yalnız kaldığını düşünüyor.

En büyük yanılgısı, zamanı sınırsız sanması. Ertelediği sevgiler, söylemediği özürler, sarılmadığı insanlar... Hepsini "bir gün"e bırakıyor. Oysa hayatın en acı gerçeği, bazı "bir gün"lerin hiç gelmemesidir.

İnsan, başkasını değiştirmeye ömrünü harcıyor; kendini değiştirmeye ise birkaç dakika bile ayırmıyor. Bir başkasının kusurunu metrelerce uzaktan görüyor, kendi kusuruna ise aynanın en yakın yerinden bile bakmıyor.

Ve sonunda şunu diyor:

Belki de insanın en büyük trajedisi, ömrünü kendini tanımadan tamamlayabilmesi.

​Herkes Bir "Anlaşılma" Açlığı İçinde Ama Kimsenin Dinlemeye Sabrı Yok

 ​Herkes Bir "Anlaşılma" Açlığı İçinde Ama Kimsenin Dinlemeye Sabrı Yok

​İçinde yaşadığımız çağın en büyük paradoksu bu galiba: Hepimiz deli gibi anlaşılmak istiyoruz ama hiçbirimiz sakin kalıp dinleyemiyoruz. 

​Sokakta, kafelerde, sosyal medya akışlarında köşe başlarına çekilmiş binlerce insan görüyorum. Hepsinin gözünde aynı sessiz çığlık: "Beni biri gerçekten duysun, anlasın, hissetsin." Kendimizi anlatmak, içimizi dökmek, "Ben de buradayım ve canım acıyor/mutluyum" demek için adeta can atıyoruz. Fakat işin tuhafı, aynı beklentiyi içimizde taşırken karşımızdakine de tam olarak bunu borçlu olduğumuzu unutuyoruz.

Hep dinleyici taraf mı olmak zorundayız? Anlatan taraf da olmaya hakkımız yok mu ?

Çoğu zaman karşımızdaki insan konuşurken gerçekten onu mu dinliyoruz, yoksa sadece kendi söyleyeceğimiz cümlenin sırasının gelmesini mi bekliyoruz?

​Ne yazık ki artık dinlemek, birini anlamaya çalışmaktan ziyade, araya girmek için katlanmak zorunda olduğumuz bir "bekleme süresi" haline geldi. Karşı taraf derdini anlatırken kafamızda çoktan kendi vereceğimiz cevabı, kendi benzer hikayemizi hazırlıyoruz. O cümlesini bitirir bitirmez de "O da bir şey mi, bak bana ne oldu..." diye söze giriyoruz. Dertlerimizi yarıştırıyoruz kısaca.

​İletişim, iki insanın birbirine ayna tutması olması gerekirken, artık herkesin sadece kendi yansımasına aşık olduğu bir yankı odasına dönüştü.

​"Gör beni" Diye Bağırırken Kör Olmak

​Sosyal medya da bu açlığın en büyük vitrini değil mi? Herkes kendi hayatını, kendi acısını, kendi başarısını spot ışıklarının altına itiyor. "Beni görün" diyoruz. Ama aynı anda, başkalarının hayat ekranlarının önünden ışık hızıyla kaydırarak geçiyoruz. Kimsenin kimseye tahammülü, kimsenin bir diğerinin satır aralarını okuyacak sabrı kalmadı.

​Herkesin sadece "anlatan" olmak istediği bir dünyada, dinlemek en büyük devrimdir.

​Sabır, Anlamanın İlk Şartıdır

​Bir insanı gerçekten duymak; onun suskunluklarına, sesindeki titremeye, gözlerindeki o kırgınlığa alan açmaktır. "Ben buradayım ve sadece senin için buradayım" diyebilmektir.

​Eğer bu anlaşılma açlığından kurtulmak istiyorsak, önce o açlığı besleyen sabırsızlığımızı iyileştirmemiz gerekiyor. Unutmayalım; gerçekten dinlemediğimiz bir dünyada, asla gerçekten anlaşılamayacağız.

​Bugün birine bir iyilik yapın. Sadece susun, sıranızı beklemeyin ve onu gerçekten, ruhunuzla dinleyin. Göreceksiniz, dünya o an biraz daha güzelleşecek emin olun:)

BAZEN KAZANMIŞ OLARAK KAYBEDERSİN

 ​Hayat bazen, en çok istediğimiz şeyleri elimizden alarak bizi daha büyük bir gerçeğe hazırlar. Biz ona "kaybetmek" deriz, oysa içten içe biliriz ki; o giden, sadece üzerimizdeki bir yüktür.

​"Bazen kazanmış olarak kaybedersin."

​Bu, teslimiyetin en asil halidir. Bir şeyi zorla oldurmaya çalışmaktan vazgeçtiğinde, artık o şeyin senin için bir "sınav" değil, bir "ders" olduğunu anladığında, aslında kazanan sensindir.

​Vazgeçmek, Bir Çöküş Değil, Bir Yükseliştir

​Çoğu insan vazgeçmeyi bir mağlubiyet sanır. Oysa insan, bazen kendine olan borcunu ödemek için elindekileri bırakmak zorundadır. Seni aşağı çeken, sana iyi gelmeyen, seni sen olmaktan alıkoyan her ne varsa; ondan vazgeçmek bir yenilgi değil, kendi benliğine dönme arzusudur. O masayı terk ettiğinde kaybeden sen olmazsın; seninle oyun oynamaya çalışan o düzendir.

​Hafifleyerek İlerlemek

​Minimalizm sadece eşyaları azaltmak değildir; zihindeki kalabalığı, gereksiz duygusal yükleri ve "elalem ne der" kaygısını da hayatından süpürmektir. Kazanmış olarak kaybettiğinde, aslında hayatın için en büyük alanı açmış olursun. Artık başkalarının beklentileriyle değil, kendi hayallerinle —tıpkı o büyük hedeflerin gibi— daha hafif ve daha hızlı ilerlersin.

​Kendi Hikayenizin Başrolü Olmak

​Birini veya bir durumu hayatından uğurlarken, aslında kendi hikayeni yeniden yazmaya başlarsın. Kaybetmenin verdiği o kısa süreli sızı, yerini derin bir dinginliğe bırakır. Çünkü artık biliyorsun: Kendi huzurunu bir başkasının varlığına endekslemekten kurtulduğunda, gerçek özgürlüğü kazandın demektir.

​Ve Sonunda…

​Kazanmış olarak kaybetmek, aslında "kendini" tekrar kazanmaktır.

​Geriye dönüp baktığında, o boşluğun aslında kocaman bir şifa olduğunu göreceksin. Bugün kendine verdiğin bu izin, yarınki büyük başarılarının sessiz temelidir. Bırak gitsin; giden senin kaybın değil, geleceğinle arandaki tek engeldi.