Herkes Bir "Anlaşılma" Açlığı İçinde Ama Kimsenin Dinlemeye Sabrı Yok
İçinde yaşadığımız çağın en büyük paradoksu bu galiba: Hepimiz deli gibi anlaşılmak istiyoruz ama hiçbirimiz sakin kalıp dinleyemiyoruz.
Sokakta, kafelerde, sosyal medya akışlarında köşe başlarına çekilmiş binlerce insan görüyorum. Hepsinin gözünde aynı sessiz çığlık: "Beni biri gerçekten duysun, anlasın, hissetsin." Kendimizi anlatmak, içimizi dökmek, "Ben de buradayım ve canım acıyor/mutluyum" demek için adeta can atıyoruz. Fakat işin tuhafı, aynı beklentiyi içimizde taşırken karşımızdakine de tam olarak bunu borçlu olduğumuzu unutuyoruz.
Hep dinleyici taraf mı olmak zorundayız? Anlatan taraf da olmaya hakkımız yok mu ?
Çoğu zaman karşımızdaki insan konuşurken gerçekten onu mu dinliyoruz, yoksa sadece kendi söyleyeceğimiz cümlenin sırasının gelmesini mi bekliyoruz?
Ne yazık ki artık dinlemek, birini anlamaya çalışmaktan ziyade, araya girmek için katlanmak zorunda olduğumuz bir "bekleme süresi" haline geldi. Karşı taraf derdini anlatırken kafamızda çoktan kendi vereceğimiz cevabı, kendi benzer hikayemizi hazırlıyoruz. O cümlesini bitirir bitirmez de "O da bir şey mi, bak bana ne oldu..." diye söze giriyoruz. Dertlerimizi yarıştırıyoruz kısaca.
İletişim, iki insanın birbirine ayna tutması olması gerekirken, artık herkesin sadece kendi yansımasına aşık olduğu bir yankı odasına dönüştü.
"Gör beni" Diye Bağırırken Kör Olmak
Sosyal medya da bu açlığın en büyük vitrini değil mi? Herkes kendi hayatını, kendi acısını, kendi başarısını spot ışıklarının altına itiyor. "Beni görün" diyoruz. Ama aynı anda, başkalarının hayat ekranlarının önünden ışık hızıyla kaydırarak geçiyoruz. Kimsenin kimseye tahammülü, kimsenin bir diğerinin satır aralarını okuyacak sabrı kalmadı.
Herkesin sadece "anlatan" olmak istediği bir dünyada, dinlemek en büyük devrimdir.
Sabır, Anlamanın İlk Şartıdır
Bir insanı gerçekten duymak; onun suskunluklarına, sesindeki titremeye, gözlerindeki o kırgınlığa alan açmaktır. "Ben buradayım ve sadece senin için buradayım" diyebilmektir.
Eğer bu anlaşılma açlığından kurtulmak istiyorsak, önce o açlığı besleyen sabırsızlığımızı iyileştirmemiz gerekiyor. Unutmayalım; gerçekten dinlemediğimiz bir dünyada, asla gerçekten anlaşılamayacağız.
Bugün birine bir iyilik yapın. Sadece susun, sıranızı beklemeyin ve onu gerçekten, ruhunuzla dinleyin. Göreceksiniz, dünya o an biraz daha güzelleşecek emin olun:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder