İnsan, doğduğu günden beri dünyayı anlamaya çalışıyor; ama en çok kendine yabancı kalıyor.
Bir ömür boyunca başkalarının gözünde iyi görünmek için uğraşıyor, aynaya baktığında ise kendini tanımakta zorlanıyor. En çok doğruluğu savunuyor, fakat işine gelen yalanlara sessiz kalabiliyor. Özgürlüğü övüyor, sonra kendi korkularına zincir oluyor.
İnsan garip bir varlık...
Kalbi kırılınca kimsenin canı yanmasın istiyor; ama iyileşince bir başkasının kalbini kırmayı bazen sıradan bir davranış gibi görebiliyor. Unutulmaktan korkuyor, ama en çok unutan yine kendisi oluyor.
Kendini güçlü göstermek için duvarlar örüyor. Sonra da o duvarların ardında neden yalnız kaldığını düşünüyor.
En büyük yanılgısı, zamanı sınırsız sanması. Ertelediği sevgiler, söylemediği özürler, sarılmadığı insanlar... Hepsini "bir gün"e bırakıyor. Oysa hayatın en acı gerçeği, bazı "bir gün"lerin hiç gelmemesidir.
İnsan, başkasını değiştirmeye ömrünü harcıyor; kendini değiştirmeye ise birkaç dakika bile ayırmıyor. Bir başkasının kusurunu metrelerce uzaktan görüyor, kendi kusuruna ise aynanın en yakın yerinden bile bakmıyor.
Ve sonunda şunu diyor:
Belki de insanın en büyük trajedisi, ömrünü kendini tanımadan tamamlayabilmesi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder