İNSAN

İnsan, doğduğu günden beri dünyayı anlamaya çalışıyor; ama en çok kendine yabancı kalıyor.

Bir ömür boyunca başkalarının gözünde iyi görünmek için uğraşıyor, aynaya baktığında ise kendini tanımakta zorlanıyor. En çok doğruluğu savunuyor, fakat işine gelen yalanlara sessiz kalabiliyor. Özgürlüğü övüyor, sonra kendi korkularına zincir oluyor.

İnsan garip bir varlık...

Kalbi kırılınca kimsenin canı yanmasın istiyor; ama iyileşince bir başkasının kalbini kırmayı bazen sıradan bir davranış gibi görebiliyor. Unutulmaktan korkuyor, ama en çok unutan yine kendisi oluyor.

Kendini güçlü göstermek için duvarlar örüyor. Sonra da o duvarların ardında neden yalnız kaldığını düşünüyor.

En büyük yanılgısı, zamanı sınırsız sanması. Ertelediği sevgiler, söylemediği özürler, sarılmadığı insanlar... Hepsini "bir gün"e bırakıyor. Oysa hayatın en acı gerçeği, bazı "bir gün"lerin hiç gelmemesidir.

İnsan, başkasını değiştirmeye ömrünü harcıyor; kendini değiştirmeye ise birkaç dakika bile ayırmıyor. Bir başkasının kusurunu metrelerce uzaktan görüyor, kendi kusuruna ise aynanın en yakın yerinden bile bakmıyor.

Ve sonunda şunu diyor:

Belki de insanın en büyük trajedisi, ömrünü kendini tanımadan tamamlayabilmesi.

​Herkes Bir "Anlaşılma" Açlığı İçinde Ama Kimsenin Dinlemeye Sabrı Yok

 ​Herkes Bir "Anlaşılma" Açlığı İçinde Ama Kimsenin Dinlemeye Sabrı Yok

​İçinde yaşadığımız çağın en büyük paradoksu bu galiba: Hepimiz deli gibi anlaşılmak istiyoruz ama hiçbirimiz sakin kalıp dinleyemiyoruz. 

​Sokakta, kafelerde, sosyal medya akışlarında köşe başlarına çekilmiş binlerce insan görüyorum. Hepsinin gözünde aynı sessiz çığlık: "Beni biri gerçekten duysun, anlasın, hissetsin." Kendimizi anlatmak, içimizi dökmek, "Ben de buradayım ve canım acıyor/mutluyum" demek için adeta can atıyoruz. Fakat işin tuhafı, aynı beklentiyi içimizde taşırken karşımızdakine de tam olarak bunu borçlu olduğumuzu unutuyoruz.

Hep dinleyici taraf mı olmak zorundayız? Anlatan taraf da olmaya hakkımız yok mu ?

Çoğu zaman karşımızdaki insan konuşurken gerçekten onu mu dinliyoruz, yoksa sadece kendi söyleyeceğimiz cümlenin sırasının gelmesini mi bekliyoruz?

​Ne yazık ki artık dinlemek, birini anlamaya çalışmaktan ziyade, araya girmek için katlanmak zorunda olduğumuz bir "bekleme süresi" haline geldi. Karşı taraf derdini anlatırken kafamızda çoktan kendi vereceğimiz cevabı, kendi benzer hikayemizi hazırlıyoruz. O cümlesini bitirir bitirmez de "O da bir şey mi, bak bana ne oldu..." diye söze giriyoruz. Dertlerimizi yarıştırıyoruz kısaca.

​İletişim, iki insanın birbirine ayna tutması olması gerekirken, artık herkesin sadece kendi yansımasına aşık olduğu bir yankı odasına dönüştü.

​"Gör beni" Diye Bağırırken Kör Olmak

​Sosyal medya da bu açlığın en büyük vitrini değil mi? Herkes kendi hayatını, kendi acısını, kendi başarısını spot ışıklarının altına itiyor. "Beni görün" diyoruz. Ama aynı anda, başkalarının hayat ekranlarının önünden ışık hızıyla kaydırarak geçiyoruz. Kimsenin kimseye tahammülü, kimsenin bir diğerinin satır aralarını okuyacak sabrı kalmadı.

​Herkesin sadece "anlatan" olmak istediği bir dünyada, dinlemek en büyük devrimdir.

​Sabır, Anlamanın İlk Şartıdır

​Bir insanı gerçekten duymak; onun suskunluklarına, sesindeki titremeye, gözlerindeki o kırgınlığa alan açmaktır. "Ben buradayım ve sadece senin için buradayım" diyebilmektir.

​Eğer bu anlaşılma açlığından kurtulmak istiyorsak, önce o açlığı besleyen sabırsızlığımızı iyileştirmemiz gerekiyor. Unutmayalım; gerçekten dinlemediğimiz bir dünyada, asla gerçekten anlaşılamayacağız.

​Bugün birine bir iyilik yapın. Sadece susun, sıranızı beklemeyin ve onu gerçekten, ruhunuzla dinleyin. Göreceksiniz, dünya o an biraz daha güzelleşecek emin olun:)

BAZEN KAZANMIŞ OLARAK KAYBEDERSİN

 ​Hayat bazen, en çok istediğimiz şeyleri elimizden alarak bizi daha büyük bir gerçeğe hazırlar. Biz ona "kaybetmek" deriz, oysa içten içe biliriz ki; o giden, sadece üzerimizdeki bir yüktür.

​"Bazen kazanmış olarak kaybedersin."

​Bu, teslimiyetin en asil halidir. Bir şeyi zorla oldurmaya çalışmaktan vazgeçtiğinde, artık o şeyin senin için bir "sınav" değil, bir "ders" olduğunu anladığında, aslında kazanan sensindir.

​Vazgeçmek, Bir Çöküş Değil, Bir Yükseliştir

​Çoğu insan vazgeçmeyi bir mağlubiyet sanır. Oysa insan, bazen kendine olan borcunu ödemek için elindekileri bırakmak zorundadır. Seni aşağı çeken, sana iyi gelmeyen, seni sen olmaktan alıkoyan her ne varsa; ondan vazgeçmek bir yenilgi değil, kendi benliğine dönme arzusudur. O masayı terk ettiğinde kaybeden sen olmazsın; seninle oyun oynamaya çalışan o düzendir.

​Hafifleyerek İlerlemek

​Minimalizm sadece eşyaları azaltmak değildir; zihindeki kalabalığı, gereksiz duygusal yükleri ve "elalem ne der" kaygısını da hayatından süpürmektir. Kazanmış olarak kaybettiğinde, aslında hayatın için en büyük alanı açmış olursun. Artık başkalarının beklentileriyle değil, kendi hayallerinle —tıpkı o büyük hedeflerin gibi— daha hafif ve daha hızlı ilerlersin.

​Kendi Hikayenizin Başrolü Olmak

​Birini veya bir durumu hayatından uğurlarken, aslında kendi hikayeni yeniden yazmaya başlarsın. Kaybetmenin verdiği o kısa süreli sızı, yerini derin bir dinginliğe bırakır. Çünkü artık biliyorsun: Kendi huzurunu bir başkasının varlığına endekslemekten kurtulduğunda, gerçek özgürlüğü kazandın demektir.

​Ve Sonunda…

​Kazanmış olarak kaybetmek, aslında "kendini" tekrar kazanmaktır.

​Geriye dönüp baktığında, o boşluğun aslında kocaman bir şifa olduğunu göreceksin. Bugün kendine verdiğin bu izin, yarınki büyük başarılarının sessiz temelidir. Bırak gitsin; giden senin kaybın değil, geleceğinle arandaki tek engeldi.

Kül ve gökyüzü

 Zamanın kırıldığı o dar sokakta,

Adımlarım ağır, gölgem benden uzakta.

Bir kentin uğultusu çökerken omuzlarıma,

Sustuğumuz ne varsa, feryat figan bu parkta.

​Dokunsan dağılacak bir sis gibiyim,

Kendi masalımın en yabancısı, en sürgünüyüm.

Ne geçmiş bağlar beni artık ne de gelecek,

Ben bu gece, iki nefes arasındaki o son düzlüğüm.

​Yüzümde asılı kalan o solgun tebessüm,

Bir yangından arta kalan sessiz külüm.

Yıldızlar dökülürken avuçlarımdan bir bir,

Sana yürümek, uçurumlardan atlamak gibi...

​Duymuyor kimse, bu derin, bu dilsiz sızıyı,

Kendi ellerimizle sildik o eski yazıyı.

Ama saklama gözlerini, bırak aksın içime,

Varsın bu son nefes uğurlasın içimizdeki o en güzel yarayı.

Geçmedi

Geceyi dinledim uzun uzun.

Her şey geçiyor dediler.

Geçti.

Günler geçti, aylar geçti, mevsimler geçti.

Ama bazı duygular geçmedi; yalnızca isim değiştirdi.

Özlem oldu, sessizlik oldu, hatıra oldu.

Ve bir gün, aynaya baktığımda fark ettim:

Kaybettiğim şey bir insan değilmiş.

Ona inanırken olduğum kişiymiş.

Belirsizlik Üzerine

 İnsan, en çok cevabını bilmediği şeylerden yorulur. Beklemekten değil; neyi beklediğini bilmemekten. Bir kapının açılmasını beklemek kolaydır belki, ama o kapının var olup olmadığını bilmeden beklemek ağır gelir.

Belirsizlik, hayatın en sessiz sınavlarından biridir. Ne tamamen kaybetmişsinizdir ne de kazanmış. Ne gitmişsinizdir ne de kalmış. İnsan böyle zamanlarda iki kıyı arasında kalmış bir tekneye benzer; rüzgâr eser ama hangi yöne gitmesi gerektiğini söylemez.

Oysa hayatın en büyük dönüşümleri çoğu zaman belirsizliğin içinden doğar. Tohum, toprağın altında ne zaman filizleneceğini bilmez. Şafak, gecenin hangi dakikasında başlayacağını haber vermez. Nehir, denize ulaşacağını görmeden akmaya devam eder.

Belki de belirsizlik bir eksiklik değil, bir davettir. İnsanın kontrol etmeyi bırakarak güvenmeyi öğrenmesi için bırakılmış görünmez bir boşluk. Çünkü her şeyin önceden bilindiği bir dünyada cesaretin anlamı kalmazdı. Cesaret, sonucu garanti olmayan bir yolda yürümeye devam etmektir.

Bugün seni yoran şey, yarın hayatının yönünü değiştiren dönüm noktası olabilir. Şu an karanlık görünen yol, belki de seni yanlış yerlerden uzaklaştırıyordur. Çünkü bazı cevaplar aranırken değil, yaşanırken ortaya çıkar.

Belirsizlik rahatsız eder; çünkü insan netlik ister. Ama bazen hayat, bize yolu göstermek yerine yürümeyi öğretir. Ve çoğu zaman geriye dönüp baktığımızda anlarız ki, korktuğumuz sisin içinde aslında kaybolmamışız; sadece büyüyormuşuz.

Ve belki de belirsizlik, hayatın bize söylediği şu cümledir:

"Henüz bilmiyorsun diye, güzel olmayacağı anlamına gelmez."

İnsanın İklimi

 Gökyüzü her akşam

aynı maviliği topluyor üstüne,

ama hiçbir gün

bir öncekine benzemiyor.

İnsan da öyle işte;

aynı yüzle bakıyor hayata,

ama her gün

içinde yeni bir mevsim taşıyor.

Parça Parça

Kalabalıklar insanı çoğaltmaz,

Sadece parçalarına ayırır.

Bir parça gülümser,

Bir parça susar,

Bir parça hiçbir yere gitmez.

Ve sen sanırsın ki tamsın,

Oysa sadece dağınıksın.

Kendimizi İhmal Etme Sanatı (!): Neden Her Şeye "Evet" Diyoruz?

 

Hani şu arkadaşın seni hiç sevmediğin bir kafeye çağırdığında, aslında evde pijamalarınla dizi izlemek isterken "Ay çok isterim, geliyorum!" dediğin o an var ya... İşte tam o anı konuşalım.

​Neden yapıyoruz bunu kendimize?

​"Ayıp Olur" Diye Diye Kendimizi Bitirdik!

​Psikolojide buna "People Pleasing" yani başkalarını memnun etme çabası deniyor. Ama biz aramızda buna kısaca "hayır diyememe hastalığı" diyoruz. İçimizden bir ses sürekli şunu fısıldıyor:

​"Şimdi hayır dersem bana küser mi?"

​"Beni bencil sanırlar mı?"

​"Aman ağzımızın tadı kaçmasın, ben giderim n'olacak..."

​Valla ne olacak söyleyeyim ; olan senin enerjine, vaktine ve o güzelim akşamına oluyor.

​Sınır Çizmek Kabalık Değil, Bir Hayatta Kalma Meselesi

​Bak şimdi, sınır çizmek demek insanlara duvar örmek ya da herkese ters yapmak demek değil. Aslında kendine "Seni seviyorum ve senin dinlenmeye de ihtiyacın var" demek.

​Şunu unutma: Her şeye "evet" dersen, senin "evet"inin bir kıymeti kalmaz. Herkes senin her zaman "orada" olduğunu bilirse, bu sefer senin sınırların değil, başkalarının istekleri senin hayatını yönetmeye başlar.

​Peki, Ne Yapacağız? 

​Hemen yarın herkese "hayır" diye bağır demiyorum tabii, ama ufak ufak başlayabiliriz:

​Düşünmek İçin Vakit İste: Birisi bir şey istediğinde hemen "tamam" deme. "Bir programıma bakayım, sana dönerim" de. O arada gerçekten isteyip istemediğini ölçersin.

​Dürüstlük En Güzeli: "Bugün gerçekten çok yorgunum, başka bir zaman yapsak olur mu?" demek seni kötü bir insan yapmaz, sadece insan yapar.

​Suçluluk Hissini Serbest Bırak: "Hayır" dediğin için içini bir huzursuzluk kaplayacak, biliyorum. O an derin bir nefes al ve "Şu an kendime vakit ayırmayı seçtim" de.

​Son Söz...

​Sen bir süper kahraman değilsin ve herkesi aynı anda mutlu edemezsin. (Zaten denesen de birileri mutlaka bir şeye bozulur, kaçış yok!) O yüzden önce kendi bardağını doldur ki, başkalarına da verecek enerjin kalsın.

​Kendine iyi bak, çünkü senden bir tane daha yok!